METODA PNF
(ang. Proprioceptive Neuromuscular Facilitation)


Nazwa metody PNF oznacza torowanie nerwowo-mięśniowe czyli pokazywanie, uczenie, stymulowanie układu nerwowego poprzez wykonywanie ruchów w odpowiednich płaszczyznach.


Dlaczego w odpowiednich płaszczyznach? Przyglądając sie budowie anatomicznej człowieka PNF proponuje wykonywać ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo. Są one najbardziej zbliżone do aktywności dnia codziennego. Wykonując ruch trójpłaszczyznowy aktywizuję się maksymalną ilość włókien mięśniowych. Mnogość takich ruchów powoduje zapamiętanie prawidłowego wzorca ruchowego oraz przywrócenie przewodnictwa nerwowego w uszkodzonych miejscach.


Rehabilitacja metodą PNF odnosi sukcesy wśród pacjentów neurologicznych i ortopedycznych nie tylko w Polsce ale i na całym świecie. PNF jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa – dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki – Maggie Knott.


Program terapii PNF opiera się na:


• Wstępnym badaniu funkcjonalnym (wykonywanym indywidualnie dla każdego pacjenta),
• Znalezieniu przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta,
• Ustaleniu kolejności przywracania utraconych funkcji,
• Nauce zmian pozycji ciała (obroty na boki, poruszanie się w obrębie łóżka, przesiadanie się z wózka na toaletę, schodzenie do pozycji niskich (leżących) i wstawanie),
• Nauce skoordynowania przeciwstawnych części ciała względem siebie,
• Nauce prawidłowego chodu.


Zalety metody PNF:


• Pozytywne nastawienie (terapia jest prowadzona z dala od miejsca problemu, buduje w chorym, pomimo świadomości uszkodzenia, wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń, stymulując do mobilizacji rezerwy tkwiące w pozostałych częściach ciała bez obawy o wystąpienie bólu),
• Duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych działań,
• Reedukacja utraconych czynności dnia codziennego jak i edukacja pacjenta oparta na współuczestnictwie i wyjaśnieniu zaistniałego problemu,
• Stymulowanie polisensoryczne (pobudzanie mózgu poprzez uruchamianie zmysłu wzroku, słuchu, czucia głębokiego, równowagi),
• Dokładnie ukierunkowany ruch uczy pacjenta, aby nie popełniał dalszych błędów podczas wykonywania czynności dnia codziennego i ich dalszej patologicznej kompensacji,
• Pacjent wyznacza cel jaki chce osiągnąć, a terapeuta pomaga mu go uzyskać,
• Usprawnianie konkretnej utraconej funkcji, a nie tylko struktury (oznacza to, że nie ćwiczymy tylko mięśnia uszkodzonego a cały szereg mięśni odpowiedzialnych za ruch),


WSKAZANIA DO STOSOWANIA TERAPII:

Neurologiczne:


• Przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego(OUN) w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu
• Wszelkie choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi,
• Wszelkie choroby powodujące upośledzenie chodu,
• Stwardnienie rozsiane (SM),
• Choroba Parkinsona.


Ortopedyczne:


• Pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej,
• Choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne),
• Złamania tkanki kostnej,
• Uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych,
• Zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich,
• Zaburzenia prawidłowej postawy - reedukacja posturalna,
• Bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego,
• Neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego,
• Zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja),
• Leczenie stawów hipermobilnych - stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn,
• Inne.

 

Polecam
Mirosław Pura